Posty

Bestiariusz słowiański- Paweł Zych, Witold Vargas

Obraz
Opis tej książki będzie tak samo zwięzły i treściwy, jak sama publikacja; tym samym będzie to chyba najkrótsza recenzja w całej mojej dotychczasowej "karierze".

Jeden dzień- David Nicholls

Obraz
Niektóre książki zostawiają po sobie niedosyt, a ich treść jeszcze przez długi czas odbija się echem w naszych głowach. Niektóre książki zostają z nami na dłużej. Niektóre na całe życie, jak dobrzy przyjaciele, gotowi służyć radą, kiedy ich potrzebujemy. Niektóre książki pomagają nam poukładać sobie pewne sprawy. Niektóre motywują, inspirują i uczą. Ta opisana poniżej jest jedną z nich.

Błękitnooki chłopiec- Joanne Harris

Obraz
Książka z przeceny. Tak, znowu. Ostatnio niezbyt często bywam w księgarniach, ale kiedy już tam jestem, staram się wygrzebać cokolwiek z wielkiego kosza pełnego książek, żeby choć jedna z nich uratowała się z tej tonącej arki pełnej pogniecionych, zbezczeszczonych i zapomnianych lektur. Żeby chociaż jedna nie była skazana na zaleganie w tym koszu niełaski wśród tych wszystkich bezsensownych poradników i biografii gwiazd. Błękitnooki chłopiec stał się jedną z tych ocalonych przeze mnie książek. Przygarnęłam go z otwartymi ramionami, zachęcona opisem. A że potem okazał się niewdzięcznym przybłędą, to już inna historia. Tytuł:  Błękitnooki chłopiec Tytuł oryginału: Blueeyedboy Autor:  Joanne Harris Rok wydania: 2010 Wyd.:  Prószyński i S-ka Ilość stron: 539 Moja ocena:  6 /10 Genialna, pasjonująca lektura. Książka, która przeraża jeszcze długo po przeczytaniu… B.B. to niespełna czterdziestoletni mężczyzna, który wciąż mieszka z matką i snuje o ...

Wieczorne pisanie o rzeczach ważnych i mniej ważnych

Obraz
Gnijąc tutaj już dobre 20 min, wpatrując się tępym wzrokiem w ekran i czytając stare posty, wciąż w kółko zadaję sobie to samo pytanie: po co tu jestem? Zaraz po nim nasuwa się kolejne: po co to wszystko? Sama nie wiem jak się tutaj znalazłam. Ostatnio omijam to miejsce szerokim łukiem, jakbym się go kompletnie wyrzekła, jak matka wyrzeka się dziecka, które ją rozczarowało. Które nie spełniło oczekiwań. Jednak pewien impuls kazał mi dzisiaj tutaj wejść i zmusił do kliknięcia przycisku NOWY POST, który już od dawna wisiał nieużywany. Kiedy zobaczyłam białą, niezapisaną przestrzeń byłam bliska ucieczki, ale nie dałam się tak łatwo pokonać tym tchórzliwym myślom. Zaczęłam pisać, a pierwsze zapisane słowo spowodowało lawinę następnych. Podnosząc wzrok znad komputera spoglądam zmęczonymi oczami na otaczające mnie cztery ściany i dochodzę do wniosku, że wszystko straciło ten blask, stało się szare, wyblakłe... Jakby ktoś nade mną wyssał kolory przez słomkę, a świat, który znałam, stał się...

Sesja nowa portretowa- Bohemian princess

Obraz
Sesja ta była jak danio- moją metodą na głoda sesyjnego. Spontaniczna, nieplanowana, wystylizowana dosłownie w kilka minut. Podeszłam do niej zaskakująco spokojnie, może właśnie dlatego, że nie planowałam jej wcześniej, nie myślałam godzinami o ubraniach, makijażu i fryzurze. Pomyślałam sobie: to będzie taka rozgrzewka, jeśli coś się nie uda, to nic się nie stanie, przynajmniej spędzę dobrze czas, nie będę się nudzić (szczerze mówiąc od początku tegorocznych wakacji ani razu się nie nudziłam, każdy dzień przynosi nowe wyzwanie; i tak, ja wciąż mam wakacje :p) i będzie to kolejne doświadczenie w moim mentalnym koszyku doświadczeń. Bo muszę tutaj wspomnieć, że od jakiegoś czasu trzymam w mojej głowie "koszyk doświadczeń", który wypełnia się wraz z każdym dniem, bo przecież każdy dzień czegoś nas uczy; każdego dnia zdobywamy nowe umiejętności, wiedzę czy doświadczenia właśnie. I nieważne dla mnie jest, czy to doświadczenia pozytywne czy negatywne, jak zbieram je wszystkie jak je...

Vanitas vanitatum et omnia vanitas

Obraz
I got that summertime, summertime sadness... Kto by pomyślał, że gdy za oknem pogoda wręcz kipi optymizmem i orgastycznymi falami przypływa do nas ze wszystkich stron radość z życia, ja przeżywam wyżej wspomniany summertime sadness, który niespodziewanie, dosłownie z dnia na dzień uruchomił we mnie machinę powracających trudnych wspomnień, które jak domino sypią się jedno po drugim i wkraczają w mój dotychczasowy całkiem szczęśliwy żywot. Czuję wewnętrzne spustoszenie, zniszczenie, jakie sieją myśli krążące jak czarne, nienawistne demony nad moją głową. Czuję, jak myśli jak trucizna, lepka, gęsta, w kolorze burgundy z domieszką czerni, sączą się z mózgu, jak wypełniają najpierw moją głowę, a potem opanowują całe ciało. Wtem wypatruję w lusterku pierwszych siwych włosów, bo jeśli ten stan potrwa dłużej, to już wkrótce się ich dorobię. A ja nie chcę się starzeć, ja jestem jeszcze młoda... Boję się wkraczać w dorosłość. Źle: ja nie chce wkraczać w dorosłość. Zapieram się rękami i nogami...

Zaginiona dziewczyna- Gillian Flynn (i o filmie też trochę)

Obraz
Tytuł: Zaginiona dziewczyna Tytuł oryginału: Gone girl Autor: Gillian Flynn Rok wydania: 2012 Wyd.: G+J Ilość stron: 650 Moja ocena: 8/10 Na początku był film. Potem przyszedł czas na książkę. Film w reżyserii Davida Finchera zrobił na mnie niemałe wrażenie, zresztą jak większość jego dzieł. Premiera obrazu twórcy takich smaczków jak "Siedem" (jeden z moich najulubieńszych filmów ever ze świetną fabułą i genialną rolą Kevina Spacey), "Gra" (nieźle zakręcony) czy "Fight club" (jakoś nie lubię polskiego tłumaczenia) nie mogła obejść się bez echa. Zupełnie zaskakujący, prawdziwy, dobry thriller z krwi i kości. Oglądałam już 2 razy, zawsze z zapartym tchem. W dużej mierze kompatybilny z książką, co także można uznać za plus, w końcu za scenariusz odpowiadała sama Gillian Flynn. Pełen dopracowanych, zimnych, statycznych kadrów, w pewien sposób stanowi kontrast dla emocji, jakie przeżywają bohaterowie. Można powiedzieć, że pod względem wizualnym...