Posty

Wyświetlam posty z etykietą o mnie

Przygoda (czyli ja) w Hiszpanii

Obraz
Wróciłam, Drodzy Państwo, z Hiszpanii. Nic w tym dziwnego, w końcu kiedyś wrócić musiałam. Sęk w tym, że wróciłam kompletnie odmieniona.

Czego nauczyła mnie... choroba

Obraz
Życie mnie ostatnio nie rozpieszcza. Wręcz przeciwnie- zafundowało mi taką lekcję, którą jeszcze długo popamiętam. Choróbsko perfidne i przebiegłe ukrywało się w moim organizmie przez kilka ostatnich tygodni, żeby wreszcie wybuchnąć i pokazać się w całej swojej okazałości. A jak już się pokazało, to dało popalić. I to jak! Bywały momenty, że nadzieja na całkowite wyzdrowienie gdzieś odpływała, zamiast niej płynęły za to łzy bezsilności. Jednak wreszcie, po niemal dwutygodniowej batalii mogę powiedzieć, że wróciłam do świata żywych. Może jeszcze nie w stu procentach, ale to, w jaki sposób czuję się teraz, a jak czułam się dwa tygodnie temu to niebo a ziemia. Bywało ciężko; najgorszemu wrogowi nie życzę tego, co przeszłam ja, ale nie to jest najważniejsze. Najważniejsze jest, że ta choroba przeokropna jednak czegoś mnie nauczyła. Głupota- pomyślicie. A jednak coś w tym jest. W pewnym sensie jestem wdzięczna za to, co mnie spotkało. Bo nareszcie zaczęłam dostrzegać rzeczy, których wcześn...

Wielkanoc bardzo po mojemu, czyli Easter is coming!

Obraz
Easter is coming ! Od jakiegoś czasu takie hasło (które genialnie obrazuje poniższa grafika, od pierwszego wejrzenia wywołująca uśmiech na mojej twarzy i utwierdzająca mnie w przekonaniu, że  Gra o tron  wpisała się już na stałe w naszą popkulturę) ,  obija się o wnętrze mojej czaszki i zwiastuje to, co nieuniknione- zbliża się...

Mroczne czasy nastały...

Obraz
... przynajmniej dla mnie.

Dlaczego mój aparat jest partnerem idealnym*

Obraz
Partnera idealnego znaleźć ciężko jest - jakby powiedział osławiony Mistrz Yoda. Wielu mówi też, że w życiu nie ma ideałów. Ale to nie do końca prawda. Ja swój znalazłam. Jest nim mój ukochany aparat, który towarzyszy mi już od dobrych kilku lat. Ale dlaczego właśnie on jawi mi się jako partner idealny?

...a co mnie przy życiu trzyma

Obraz
(Tytuł posta przekorny niezwykle, bo nawiązujący do poprzedniego wpisu, choć już o nieco innym charakterze)

Co mi ostatnio żyć nie daje...

Obraz
1. Moje sumienie Bo czuję się ostatnio jak zdradziecka świnia. Jak pomiot judaszowy, który zdradza jedyną osobę, która mu kiedykolwiek pomogła.

Tydzień muzyką pisany

Obraz
ŚRODA Niespodziewana wiadomość i równie niespodziewana reakcja. Masa napływających myśli i ta jedna, jedyna, która się wyróżnia: może to wreszcie to!

W tegoroczne Święta...

Obraz
...otaczam się lampionami i ludźmi, których uwielbiam. Pobieram od nich ciepło i energię, żeby starczyło mi na kolejny rok. Wszędzie wokół światło. Światło jest dobre, uspokaja mnie. Ogień oczyszcza. I jakoś nie mam ochoty nic mówić, nic pisać. Gesty i spojrzenia mówią same za siebie.

Z rana takie myśli mnie naszły...

Obraz
... że mam już 24 lata. Nie wiem czy to dużo, czy mało. Wiem jednak, że wielu moich rówieśników ma już męża/żonę, dom i drugie dziecko w drodze. Nie żebym ubolewała nad faktem, że ja tego nie mam, o nie. Ja jestem szczęśliwa z tym, co mam, nawet jeśli nie są to rzeczy, których oczekiwaliby ode mnie ludzie.

Wieczorne pisanie o rzeczach ważnych i mniej ważnych

Obraz
Gnijąc tutaj już dobre 20 min, wpatrując się tępym wzrokiem w ekran i czytając stare posty, wciąż w kółko zadaję sobie to samo pytanie: po co tu jestem? Zaraz po nim nasuwa się kolejne: po co to wszystko? Sama nie wiem jak się tutaj znalazłam. Ostatnio omijam to miejsce szerokim łukiem, jakbym się go kompletnie wyrzekła, jak matka wyrzeka się dziecka, które ją rozczarowało. Które nie spełniło oczekiwań. Jednak pewien impuls kazał mi dzisiaj tutaj wejść i zmusił do kliknięcia przycisku NOWY POST, który już od dawna wisiał nieużywany. Kiedy zobaczyłam białą, niezapisaną przestrzeń byłam bliska ucieczki, ale nie dałam się tak łatwo pokonać tym tchórzliwym myślom. Zaczęłam pisać, a pierwsze zapisane słowo spowodowało lawinę następnych. Podnosząc wzrok znad komputera spoglądam zmęczonymi oczami na otaczające mnie cztery ściany i dochodzę do wniosku, że wszystko straciło ten blask, stało się szare, wyblakłe... Jakby ktoś nade mną wyssał kolory przez słomkę, a świat, który znałam, stał się...

Vanitas vanitatum et omnia vanitas

Obraz
I got that summertime, summertime sadness... Kto by pomyślał, że gdy za oknem pogoda wręcz kipi optymizmem i orgastycznymi falami przypływa do nas ze wszystkich stron radość z życia, ja przeżywam wyżej wspomniany summertime sadness, który niespodziewanie, dosłownie z dnia na dzień uruchomił we mnie machinę powracających trudnych wspomnień, które jak domino sypią się jedno po drugim i wkraczają w mój dotychczasowy całkiem szczęśliwy żywot. Czuję wewnętrzne spustoszenie, zniszczenie, jakie sieją myśli krążące jak czarne, nienawistne demony nad moją głową. Czuję, jak myśli jak trucizna, lepka, gęsta, w kolorze burgundy z domieszką czerni, sączą się z mózgu, jak wypełniają najpierw moją głowę, a potem opanowują całe ciało. Wtem wypatruję w lusterku pierwszych siwych włosów, bo jeśli ten stan potrwa dłużej, to już wkrótce się ich dorobię. A ja nie chcę się starzeć, ja jestem jeszcze młoda... Boję się wkraczać w dorosłość. Źle: ja nie chce wkraczać w dorosłość. Zapieram się rękami i nogami...

O niczym szczególnym

Obraz
Życie moje wykonało ostatnio fikołka i wszystkie moje przemyślenia, zamierzenia, cele roztrzaskały się o rzeczywistość, która mnie dopadła. Nie spodziewałam się takiego obrotu spraw. Czasem nie wiem, czy postępuję właściwie, czy jestem gotowa. Nagle dostałam od życia to, o czym zawsze marzyłam, jednak w pakiecie z masą obaw, czy przez swoją głupotę w jednej sekundzie tego nie stracę. To wszystko jest trudne, cholernie trudne. Ale przyjemne, tak, naprawdę przyjemne. I know that I can’t have it all But without you I am afraid I’ll fall I know I’m playing with your heart And I could treat you better but I’m not that smart Nigdy nie byłam tak zorganizowana, jak w tej chwili. Wszystko robię z zegarkiem w ręku, na wszystko mam czas. No, prawie na wszystko. Obiecałam sobie, że fotografia musi na mnie trochę zaczekać. Do wakacji. Niestety, ciężko mi było bardzo podjąć tę decyzję, ale z czegoś musiałam zrezygnować. Studiowanie dwóch specjalizacji to niełatwa sprawa, kiedy na głowie jeszcze ...